මිනිසා

රළ පෙලන
වෙරළක
අහඹු බෙලි කටුවක
තැලෙන හද
ගිනියම් කර
වැගිරුනේ රුහිරු කදුලුය....


කැඩපතක් වෙත හිද
මම
මාවම සොයන කල
මම
සැකිල්ලක් දුටු
විගසම
සිහි වුණේ දරු දෙපළය....


ජිවිතේ මැද අරගලේ
රැය පහන් වන
තුරු මගේ
ගෙවන මේ
කුරිරු
කණිසමේ
නිමිත්තක්
නැත
මේ භවේ....


- සචිනි කේ.ගුණරත්න -